Martin Toloku

De praktijk van Martin Toloku is door de jaren heen geëvolueerd. Hij begon met beeldhouwen, dat hij leerde van lokale ambachtslieden in Ghana. Inmiddels omvat zijn oeuvre ook installaties, performances, videowerk, en werkt hij graag samen met andere kunstenaars én dieren, specifiek termieten en aquatische soorten. 

Toloku is gefascineerd door de teloorgang van materialen en de herinneringen die deze materialen bevatten. Toloku verzamelt objecten, uit waterlichamen en zijn directe omgeving, om deze vervolgens samen te voegen in spectaculaire objecten en composities. In zijn studio wordt hij bijgestaan door een groep termieten die als samenwerkers fungeren, die gevoed met hout aan het werk worden gezet. Door sommige elementen van zijn werk aan het toeval over te laten zoekt hij naar een revolutionaire esthetiek en experimenteel onderzoek. Tegelijkertijd verkent hij vergankelijkheid in relatie tot tijd en ruimte, leven en dood, de relatie tussen levende wezens en objecten.

Zo was zijn presentatie die hij dit jaar maakte voor de Rijksakademie Open Studios een soort gedenkplaats waar zes voorouderlijke figuren zijn uitgehakt en ingeklemd tussen eeuwenoude balken. De balken haalde hij uit een oude boerderij in Wormerveer. De elektriciteitsdraden hangen er nog aan, spijkers steken eruit – en daartussen knoesten, ledematen en gezichten.

Martin Toloku’s practice has evolved over the years: he began with sculpture, a craft he learned from local artisans in Ghana. Today, his body of work also includes installations, performances, video art, and collaborations with other artists—as well as animals, specifically termites and aquatic species.

Toloku is fascinated by the decay of materials and the memories they contain. He collects objects from bodies of water and his immediate surroundings, assembling them into spectacular objects and compositions. In his studio, he is assisted by a group of termites who function as collaborators, set to work by being fed wood. By leaving certain elements of his work to chance, he seeks a revolutionary aesthetic and experimental research. At the same time, he explores transience in relation to time and space, life and death, and the relationship between living beings and objects.

His presentation at this year’s Rijksakademie Open Studios was a kind of memorial site, where six ancestral figures were carved out and wedged between centuries-old beams. He salvaged these beams from an old farm in Wormerveer. The electrical wires still hang from them, nails protrude—and in between, knots, limbs, and faces emerge.

Poëtische reflectie 
Hardhout

Je hart is een huis, van gestapeld steen en hout, 
met zonnige kamers en gordijnen die wapperen

in de wind. Maar je hart is ook een Jenga-toren, 
met gaten en scheve patronen. Boven pogingen

tot een nieuw fundament, eronder onze zorgen 
zorgvuldig opgeborgen. Ja, je hebt een vol hart

dat wankelt, zodra ik met een hard hoofd tegen 
de opgetrokken muren ren, zodra ik voorzichtig

aan een van de stenen trek. Je hebt een hart vol 
toekomstmoed en angst, waar we onze handen

soms kapot op slaan. En toch: je hebt een hart, 
je hebt een kloppend hart, van gestapeld steen

en hout, met zonnige kamers en gordijnen die 
wapperen in de wind, je hart is een mijn huis. 

Charlotte de Beus